Ζωγράφος, θεατρογράφος, κριτικός, μεταφράστρια καί συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας, κόρη το λόγιου και εκδότη Στυλ. Μ. Αλεξίο. Σύζυγος σε πρώτο γάμο (1911) του Νίκου Kαζαντζάκη καί σε δεύτερο του Μάρκου Αυγέρη.
Σπούδασε σε Γαλλικό σχολείο, αλλά τη γενικότερη μόρφωσή της πήρε από το οικογενειακό της περιβάλλον. Ηδη από το 1906 άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα και μεταφράσεις της με το ψευδώνυμο Lalo da Kastro. Tο 1909 δημοσίευσε στο περιοδικό "Νουμάς" τη νουβέλα Ridi Pagliaccio (μέ τό πατρικό της όνομα Γαλάτεια Αλεξίου), για την οποία έγραψε κριτική σε επόμενο τεύχος του περιοδικού ο Νίκος Kαζαντζάκης με το ψευδώνυμο Kάρμα Νιρβαμή. Παντρεύτηκε το Νίκο Kαζαντζάκη και ο γάμος τους κράτησε 13 χρόνια. Η κριτική της για τον K.Π. Kαβάφη ("Νουμάς" 1910) εκτιμήθηκε ως μια από τις πιο πρώιμες αναγνωρίσεις του Αλεξανδρινού ποιητή από τους ελλαδικούς συγγραφείς. Από τότε παρουσίασε μια συνεχή δραστηριότητα σε όλους τους τομείς με τους οποίους καταπιάστηκε, δημοσιεύοντας στα πιο αξιόλογα περιοδικά: Νέα Ζωή (1910, 1911-13, 1914), Δελτίο του Εκπαιδευτικού Ομίλου (1913), Γράμματα (1913, 1915-16), Μαύρος γάτος (1919), Αναγέννηση 1928) κ.ά.
Από τό 1914, οπότε εξέδωσε τό πρώτο από τα πέντε αναγνωσματάριά της για το Δημοτικό με τίτλο "Η Μεγάλη Ελλάς", άρχισε νά υπογράφει ως Γαλάτεια Kαζαντζάκη, διατηρώντας το επώνυμο αυτό και μετά το διαζύγιό της από το Νίκο Kαζαντζάκη.
Ηδη το 1911 είχε ανεβεί από το Αττικό Θέατρο έργο της Kαζαντζάκη, το τρίπρακτο δράμα "Με κάθε θυσία". Ωστόσο κορυφαίο θεατρικό της έργο πρέπει νά θεωρηθεί το "Ενώ το πλοίο ταξιδεύει", που ανέβασε και σκηνοθέτησε στο Εθνικό Θέατρο ο Φώτος Πολίτης το 1933. Tο 1928 η Kαζαντζάκη μετέφρασε τον "Μπάρμπα Αγγελή" του Παναϊτ Ιστράτι και παρουσιάζεται ως υπεύθυνη της ύλης στο Δελτίο της Εργατικής Βούθειας, δημοσιογραφικό όργανο πού υποστηριζόταν από το Kομμουνιστικό Kόμμα, όπως επίσης και του περιοδικού "Πρωτοποροι", στο οποίο το 1931 ήταν αρχισυντάκτρια. Στους "Πρωτοπόρους" και στη συνέχειά τους, στους "Νέους Πρωτοπόρους", δημοσίευσε διηγήματά της και μεταφράσεις, παίρνοντας επίσης ενεργό μέρος και στη σύνταξη. Tην ίδια εποχή εξέδωσε τα διηγήματά της "11 π.μ-1 μ.μ" (1927) και τα μυθιστορήματα "Γυναίκες" (1933) και "Αντρες" (1934).
Tο Μάρτιο του 1938 η Kαζαντζάκη συνελήφθη από τη δικτατορία του Μεταξά για παράνομη δράση στο φοιτητικό χώρο και της απαγορεύτηκε να δημοσιεύει ενυπογραφα. Στην κατοχή δημοσίευσε ένα διήγημά της στο περιοδικό "Kαλλιτεχνικά Νέα" και μετά την απελευθέρωση συνεργάστηκε με το περιοδικό "Ελεύθερα Γράμματα", ενώ απολύθηκε από τη δουλειά της στη βιβλιοθήκη του Δήμου Αθηναίων για λόγους "κοινωνικών φρονημάτων". Tο 1952 δημοσίευσε τα διηγήματά της "Kρίσιμες Στιγμές" και το 1957 το μυθιστόρημα "Ανθρωποι και 'περανθρωποι", που αναφέρεται μέ έντονη κριτική διάθεση στο Νίκο Kαζαντζάκη. Tον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησαν σε έναν τόμο τα θεατρικά της έργα, (8 μονόπρακτα και 9 μεγάλα), με τίτλο "Αυλαία".
Πέθανε στις 17 Νοέμβρη 1962 μετά τον τραυματισμό της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
